İran ve Amerika Birleşik Devletleri, diplomatik müzakerelerin yeni turuna günler kala askeri olarak karşı karşıya geldi. Karşılıklı saldırılar, çatışmaların 120. gününde bölgedeki tansiyonu zirveye çıkardı.
ABD yönetimi, Hürmüz Boğazı'nda bir kargo gemisine düzenlenen insansız hava aracı saldırısına misilleme olarak İran’a ait füze ve drone depolarını hedef aldığını açıklarken; Tahran yönetimi ise bu hamlenin yeni imzalanan mutabakat zaptını açıkça ihlal ettiğini belirterek bölgedeki Amerikan askeri noktalarını vurduğunu duyurdu.
ABD Merkez Komutanlığı (CENTCOM), Hürmüz Boğazı’ndaki gemi saldırısından İran’ı sorumlu tutan Başkan Donald Trump’ın açıklamalarının ardından operasyon başlattı.
Amerikan ordusu, İran’a ait sahil radar istasyonları ile füze ve insansız hava aracı depolama alanlarının vurulduğunu açıklayarak operasyona ait görüntüleri paylaştı.
ABD Başkan Yardımcısı JD Vance ise konuya ilişkin yaptığı değerlendirmede, Washington'ın bu tür saldırılara aynı sertlikte karşılık vermeye devam edeceğini vurguladı.
Saldırıların ardından İran Devrim Muhafızları Ordusu hızlı bir şekilde harekete geçti. İran devlet medyası, Hürmüz Boğazı yakınlarındaki Sirik şehri ile Keşm Adası civarının hedef alındığını doğrularken, liman altyapısında herhangi bir hasar meydana gelmediğini bildirdi.
Devrim Muhafızları, ABD’nin bu hamlesine yanıt olarak bölgede Amerikan askerlerinin konuşlu olduğu askeri üsleri hedef aldığını duyurdu. Tahran’daki siyasi kanat da saldırılara sert tepki gösterdi.
İran Meclisi Ulusal Güvenlik ve Dış Politika Komisyonu Başkanı Ebrahim Azizi, Washington’ı müzakerelerin tam ortasında saldırı düzenleyerek diplomasiye bağlı olmadığını bir kez daha kanıtlamakla suçladı.
Yaşanan bu son kriz, küresel enerji sevkiyatının en kritik noktası olan Hürmüz Boğazı üzerindeki hakimiyet mücadelesini yeniden alevlendirdi.
Tahran yönetimi, imzalanan son anlaşmanın kendilerine Hürmüz Boğazı’ndan geçen gemiler üzerinde tam kontrol yetkisi verdiğini savunuyor. Bölgedeki uzmanlar, İran’ın Hürmüz Boğazı’nı ABD ile yürüttüğü müzakerelerde en büyük diplomatik koz ve caydırıcılık unsuru olarak gördüğünü belirtiyor.