Türk sineması tarihinde, özellikle Cumhuriyet'in ilk yıllarından 2000'li yıllara kadar uzanan dönemde, dindar ve din adamı karakterlerinin temsili akademik çalışmalarda sıklıkla ele alındı.Uzun yıllar 'dışlanmış din adamı' tiplemesiyle, sonrasında ise 'daraltılmış din adamı' yaklaşımıyla dindar figürler genellikle gerici, yobaz, sahtekar, muskacı, kırsal veya üçkağıtçı karakterler olarak yansıtıldı.Bu temsiller, modernleşme ve laikleşme süreçleriyle ilişkilendirilerek eleştirildi.2000 sonrası Yeni Türk Sineması döneminde ise dindarlık daha çok bir sosyal gerçeklik olarak ele alınmaya başladı ve karakterler çeşitlendirildi.Ancak benzer örnekler de yer almaya devam etti.Cumhurbaşkanlığı İletiş
(Kaynak: ENSONHABER)