Mardin Artuklu Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü Öğretim Üyesi Doç. Dr. Mehmet Rakipoğlu, İsrail'in Gazze soykırımı sonrası Batı'da zedelenen meşruiyetini yeniden tesis çabalarını AA Analiz için kaleme aldı.
***
Gazze soykırımının üçüncü yılına yaklaştığımız bu günlerde, İsrail’in Batı’daki en sadık müttefiklerinden bile artık koşulsuz bir destek talep edemediği bir tablo ortaya çıkıyor. Siyonist işgale karşı biriken tepki önce üniversite kampüslerinde başlamış, ardından seçim sandıklarına taşınmıştı. Michigan'da gerçekleşen Senato yarışında İsrail lobisi AIPAC’in Filistinli aday Abdul El-Sayed’e karşı harcadığı yaklaşık 30 milyon dolar (ki AIPAC’ın tek bir seçim yarışına yaptığı en büyük yatırımdır) sonuç vermezken El-Sayed ön seçimi kazanmıştı. Cumhuriyetçi aday Mike Rogers ise genel seçim aşamasında, AIPAC'in adı seçime karıştığı takdirde rakibinin "AIPAC'e bağımlı aday" söyleminin güçleneceği en
İsrail’in Batı kamuoyundaki konumunun sarsıldığı iddiasının altı boş değil. Gazze’de yaşanan yıkımın adeta canlı yayın niteliğinde ve kesintisiz biçimde takip edilebilmesi, klasik imaj yönetimi tekniklerinin işlevselliğini önemli ölçüde azaltmıştır. Gazze’den gelen görüntüler ile İsrail’in resmi açıklamaları arasındaki çelişki, kamuoyunda artık “abartı” ya da “tek taraflı anlatı” savunmalarının işlevini kaybetmesine yol açıyor. Amerikan siyasi hayatını uzun yıllardır izleyen bağımsız bir araştırma kurumu olan Pew Research’in yaptığı anketler, Amerikan halkı nezdinde Netanyahu'nun “küresel meselelerde doğru olanı yapacağına” dair güvenin ciddi biçimde zayıfladığını gösteriyor. Bu güvensizlik,
Buna karşın bu kırılmayı kalıcı ve tek yönlü bir kopuş olarak okumak, tarihsel bağlamı göz ardı etmek anlamına gelir. Geçmiş emsaller İsrail’in imaj krizlerinden çıkış kabiliyetinin hafife alınmaması gerektiğini gösteriyor. Birinci İntifada’nın ardından uluslararası izolasyon endişeleri oldukça güçlüyken İsrail yeniden dünyaya açılabilmiş ve dördüncü Gazze savaşı sonrasında da halen görece kabul edilebilir bir aktör olarak konumunu sürdürebilmişti. Bugün de benzer bir örüntü gözlemleniyor. Nitekim İsrail "ateşkes" sürecini kendi lehine son derece verimli bir biçimde kullanıyor. Bu anlamda Siyonist rejim, Filistin davasını kamuoyu gündeminden düşürme, dikkati İran savaşı gibi başka krizlere y
İsrail’in özellikle Batılı başkentlerdeki kamuoyu mücadelesinden ve itibar inşası stratejisinden tamamen vazgeçmediği rahatlıkla söylenebilir. Nitekim bir örüntü haline gelen İsrail’in işgal ve soykırımları, süreklilik arz ettiğinden ötürü Siyonist rejim için olası itibar kayıplarını tolere etmeye dair her zaman paralel işleyen bir hat oluşturmuştur. Buna göre, işgalci rejim kriz dönemlerinde Batı’daki piar kampanyalarının ağırlık merkezini görünür ikna faaliyetlerinden müttefik başkentlerdeki karar mekanizmalarına doğru kaydırmıştır. Söz konusu taktiksel manevranın birbirini besleyen birkaç yapısal nedene dayandığı söylenebilir.
Bunların en temeli, İsrail’in güvenlik doktrininin tarihsel olarak son derece düşük bir tehdit eşiğine oturmasıdır. Tel Aviv’in nazarında herhangi bir komşu ülkede veya stratejik önemi yüksek bir alanda (Suriye, Lübnan gibi) gerçekleşen yapısal bir değişiklik, hemen acil bir tehdit olarak kodlanabilir. 7 Ekim bu eşiği kalıcı biçimde aşağı çekti. Suriye’de Esad rejiminin devrilmesi, devrimin başarıyla taçlanması ve İbrahim Anlaşmaları’ndaki çatırdama gibi gelişmelerle konjonktür daha da sertleşmiştir. 8 Aralık 2024 sonrası Suriye'de gerçekleşen süreç ve özellikle Türkiye’nin desteğiyle istikrar arayışındaki Şam'ın pragmatist dış politikası, İsrail açısından kritik öneme sahip olarak değerlend