İsrail'de görevdeyken yolsuzluktan yargılanan ilk başbakan olarak tarihe geçen Netanyahu, hapse girmemek için uzun zamandır çaba harcıyor.
Gazze Şeridi'ndeki soykırımın mimarı ve çoğu kadın ve çocuk olmak üzere 73 binden fazla Filistinlinin ölümünden sorumlu Netanyahu, kendi ülkesinde dahi "koltuğunu korumak için bölgeyi ateşe atmakla" eleştiriliyor.
Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin (UCM), 21 Kasım 2024'te Gazze'de işlenen savaş suçları ve insanlığa karşı suçlar nedeniyle hakkında tutuklama kararı çıkardığı Netanyahu, Gazze'nin yanı sıra bölge ülkelerine de saldırmaktan geri durmadı.
Hakkındaki yolsuzluk davalarından kurtulmak ve koltuğunu korumak isteyen Netanyahu'nun döneminde İsrail, Gazze'deki soykırımın yanı sıra bölge ülkelerine de saldırılar düzenledi.
Netanyahu, biri 2024 diğeri de 2026'da olmak üzere Lübnan'a iki ayrı saldırı başlattı. İran'a da biri 2025, diğeri de 2026'da olmak üzere 2 kez savaş açtı.
Bunun yanı sıra Yemen'e ve Hamas ile İsrail arasındaki ateşkes görüşmelerinde arabulucu olan Katar'a yönelik saldırıların arkasındaki isim yine Netanyahu oldu.
Beşşar Esed rejiminin devrilmesinin ardından 2024'te Netanyahu'nun başbakanlığında İsrail, Suriye'nin askeri alt yapısına yönelik çok sayıda saldırı düzenledi ve Suriye'nin güneyindeki bazı bölgeleri işgal etti.
Saldırılar ve savaşlarla koltuğunu koruyan Netanyahu, ilk olarak Washington ile Tahran arasında varılan mutabakatın ardından ABD'nin baskısıyla istemeyerek de olsa İran'a saldırıları sonlandırdı.
Bu karar nedeniyle Netanyahu, koalisyon ortakları ve muhalif liderler tarafından sert şekilde eleştirildi. Eski İsrail Başbakanı ve ana muhalefet partisi "Gelecek Var" lideri Yair Lapid, ABD ile İran arasında varılan mutabakatı eleştirerek, Netanyahu’nun "savaşı kaybettiğini" söyledi.
ABD baskısıyla İran'la savaşı sonlandırmak zorunda kalmasıyla çizmeye çalıştığı "güçlü lider" imajı zayıflayan Netanyahu, daha sonra da yine Washington'un isteği doğrultusunda Lübnan'a saldırıları durdurmaya mecbur kaldı.