Filistinliler, 15 Mayıs 1948’de İsrail’in Filistin topraklarının büyük bölümünde kurulması ve bu süreçte yaşanan katliam ile yüz binlerce kişinin yerinden edilmesini "Büyük Felaket" (Nekbe) olarak adlandırıyor.
Nekbe'den 78 yıl sonra Filistinliler, aynı acıları çok daha büyük ölçekte yeniden yaşıyor.
Nekbe, Filistinliler için bitmiş bir felaket değil, devam eden bir sürecin başlangıcıydı. 1948’de köylerinden edilenlerin torunları bugün Gazze’de derme çatma çadırlarda yaşam mücadelesi verirken, Batı Şeria’da ise her gün yeni bir toprak gasbı yaşanıyor.
Nekbe'nin canlı şahidi Filistinliler, küçük yaşlarda çektikleri yerinden ve evlerinden edilmenin acısını ihtiyarlıkta da yaşadıklarını belirtiyor.
Filistinli 85 yaşındaki Dalal Musa, AA muhabirine, 1948'de 4 yaşındayken başlayan zorla yerinden edilmesinin kendisini 80'li yaşlarda yeniden bulduğunu söyledi.
Filistinli kadın, "Memleketimden çıktığımda 4 yaşındaydım. Gazze'de Fevahir'de yaşadık. Bir çömlek atölyesinde tam 50 aile kalıyorduk. Genci yaşlısı hepimiz orada yaşıyorduk." dedi.
Daha sonra Şifa Hastanesi bölgesinde kurulan bir kampa gittiklerini belirten Dalal, "Kampta 4 yıl kaldık, oradan çıkınca da Şati Kampı'na yerleştik. 13 yaşımdan beri o evdeydim. Orada 6 kız, 4 erkek çocuk büyüttüm." diye konuştu.
İsrail'in Gazze'ye son saldırıları nedeniyle 60 yıl yaşadığı evi terk etmek zorunda kaldığını belirten Dalal, "Yerimizden edildik, evimizden çıktık önce Han Yunus'a sonra Refah'a sonra tekrar Han Yunus'a gittik. Oradan Deyr el-Belah'a gittik ve sonra yeniden buraya döndük." ifadelerini kullandı.
Filistinli kadın, "Çocuklarımdan biri oğluyla birlikte vefat etti, 30 yaşındaydı. Ben hala buradayım, Şati'deyim." şeklinde konuştu.
Dalal, Gazze'deki duruma ilişkin, "Bir Nekbe'den diğerine... ilk Nekbe'nin aynısı yeniden başımıza geldi. Ben ise oradan oraya gittim durdum." dedi.