Yeşilköy'den Fındıkzade'ye gittiği otobüste iki kadının Çocuk Evleri Sitesi'nden söz ettiğini duyan 75 yaşındaki Şivazar Akdere'nin ertesi gün merak edip ziyaret ettiği çocuklarla başlayan gönül bağı, "Anne ne zaman geleceksin, elimizi tutacaksın?" sözlerinin ardından 25 yılı aşkın süredir devam ediyor.
Anadolu Ajansının (AA) "Devlet Korumasındaki Çocuklara Adanan Ömürler" başlıklı dosya haberinin beşinci bölümünde, Şivazar Akdere'nin otobüste kulak misafiri olduğu sohbetin ardından ziyaret ettiği devlet korumasındaki çocuklarla 25 yıldır süren bağı anlatıldı.
1951'de Kosova'da doğan, 10 yaşında ailesiyle İstanbul'a göç eden Akdere'nin gönüllülük hikayesi çocuklarla başlamadı. Yıllarca Fındıkzade'deki Kosova Derneğinin huzurevinde gönüllü olarak çalışan Akdere, yaşlılarla ilgilendi ve kermeslerle huzurevinin ihtiyaçlarının karşılanmasına katkı sundu.
Yeşilköy'e taşındıktan sonra ise hayatının yönünü değiştirecek tesadüfi bir karşılaşma yaşadı. Eski komşularını ziyaret etmek için bindiği otobüste, iki kadının devlet korumasındaki çocukların yaşadığı Çocuk Evleri Sitesi'nden söz ettiğini duydu.
Ertesi gün merak edip kuruma giden Akdere'nin hayatı, kapıdan içeri girdiği an değişti. Çocukların kendisine sarılması ve ayrılırken "Anne, ne zaman geleceksin, elimizi tutacaksın?" diye seslenmesi üzerine gözyaşları içinde eve dönen Akdere, eşine artık huzurevinden çok çocukların yanında olmak istediğini söyledi.
Akdere, o günden sonra çocuklar için yalnızca kurumu ziyaret eden biri olmadı. Dönemin gönüllü anneleriyle birlikte devletin gönderdiği erzakla çocuklara yemek hazırladı, oruç tutanlar için sahurluklar yaptı, çocukların isimlerini tek tek öğrendi ve onların günlük hayatının bir parçası haline geldi.
Ancak Akdere'nin gönüllü anneliği mutfakta bitmedi. Çocukların eğitimlerini sürdürmeleri için burs aradı, okul kitaplarını temin etti, onları ehliyet kurslarına yönlendirdi, tatil dönemlerinde boşta kalmamaları için çevresindeki esnafla görüşerek iş bulmalarına yardımcı oldu. Tekstil sektöründen tanıdıklarının desteğiyle yatak ve örtüler temin etti, çalışabilecek yaşa gelen çocukların iş bulmasına aracılık etti.
Çocukların yalnızca ihtiyaçlarını karşılamaya değil, hayatlarına yön vermeye de çalışan Akdere, kurumdan ayrıldıktan sonra da onlarla bağını koparmadı.
Bugün yıllar önce küçük yaşta tanıdığı çocukların nikahlarına gidiyor, bazılarına şahitlik yapıyor, bebek haberlerini telefonla alıyor ve farklı şehirlerden sırf elini öpmek için gelen çocukları ağırlıyor.
Onun için gönüllü annelik, kurum kapısından içeri girmekle başlayan geçici bir yardım değil, yıllar sonra bile "Şivazar Anne" diye seslenen çocuklarla devam eden bir aile bağına dönüştü.