Pretorialı iki kardeş, geri dönüştürülmüş su borularından ördükleri sepetleri New York'taki bir fuarda göstermek için telefonlarını sattı. Ellerindeki para fuarın ilk günü bitmeden tükendi.
Güney Afrika'ya tek bir sipariş almadan döndüler. Yanlarında binlerce katılımcının arasından kazandıkları en iyi yeni ürün ödülü vardı. Aynı sepetler bugün 15 ülkede satılıyor.
FUARIN SON İKİ GECESİNDE KALACAK YERLERİ YOKTU
Yolculuk 2019'daydı ve baştan pahalıya patladı. Uçak biletiyle fuar masrafını çıkarabilmek için Mo ve Michelle Mokone telefonlarını sattı. Telefonlardan gelen para New York'ta uzun sürmedi ve fuar devam ederken kalacak yer sorunu çıktı.
Mo Mokone o günleri şöyle anlatıyor: "Sanırım o yolculuğun son iki gününde evsiz kaldık ve bir arkadaşımızı aramak zorunda kaldık, o da bize bir çözüm buldu."
Fuar kapandığında sipariş defteri boştu. Buna karşılık en iyi yeni ürün ödülü Mo's Crib'e gitti. Ödül, sepetlere bir tasarım dergisinde yer açtı ve o görünürlüğün karşılığı yıllar içinde alındı.
SEPTTEN ÖNCE ORİGAMİ VAR
Mo ve Michelle, Pretoria'nın kuzeyindeki Mabopane'de büyüdü. Anneleri, kızlarını okutacak parayı kazanmak için İngiltere'ye gitti. Mo origamiyi de orada, 2004'te İngiltere'de yaşarken öğrendi. Kâğıt katlamanın bir işin tohumuna dönüşmesi için on yıldan uzun süre geçmesi gerekecekti.
İki kardeş 2016'da el sanatları pazarlarında tezgâh açtı. Tezgâhta hem kâğıttan katlanmış origami kâseler hem de geri dönüştürülmüş PVC plastikten örülmüş sepetler vardı. Ertesi yıl bugünkü ürünün ilk hâli çıktı; şeritler hâlinde kesilen geri dönüştürülmüş su boruları tel çerçevelerin etrafına örülüyordu.
Bütün bunlar yan iş olarak sürüyordu. Mo o dönemde tam zamanlı çalışıyordu; insan kaynakları ve yönetici asistanlığı görevlerinin ardından büyük bir gıda şirketiyle İsviçre'ye geçti. Michelle ise İsviçre'de yüksek lisansa kabul edilmiş ve tarım ekonomisti olarak çalışmaya başlamıştı. Yani sepet fikri şekillenirken ikisi de kurumsal kariyerlerinin ortasındaydı.