Anadolu Ajansının (AA) "Brüksel'den NATO Ankara Zirvesi"ne başlıklı dosya haberinin ilk bölümünde NATO'nun kuruluşu, tehditler karşısında yaşadığı dönüşümler, karar alma mekanizmaları ve Türkiye'nin İttifak'a katkıları ele alındı.
İkinci Dünya Savaşı'nın Avrupa kıtasında yarattığı yıkımın karşısında nüfuzunu artıran Sovyetler Birliği'nin olası bir saldırısı ve yayılmacılığına karşı çıkmak, Avrupa'da siyasi bütünleşmeyi teşvik etmek ve kıtada milliyetçi militarizmin yeniden ortaya çıkmasını engellemek için 12 ülke, 4 Nisan 1949'da Washington'da Kuzey Atlantik Antlaşması'na imza attı.
Böylelikle ABD, Kanada, İngiltere, Fransa, Belçika, Hollanda, Lüksemburg, Norveç, Danimarka, İzlanda, İtalya ve Portekiz NATO'nun kurucu üyeleri oldu.
NATO'yu diğer örgütlerden farklı kılan ise Antlaşma'nın 5. maddesi oldu. Madde uyarınca müttefikler, "bir veya daha fazla üyeye yönelik silahlı bir saldırının tüm üyelere yapılmış bir saldırı olarak değerlendirileceği" konusunda uzlaşırken, böyle bir saldırı gerçekleşmesi halinde ise her müttefik, karşılık olarak "silahlı güç kullanımı da dahil olmak üzere gerekli gördüğü her türlü tedbiri alacağını" taahhüt etti.
İttifakın ilk önemli sınaması ise 1950 Kore Savaşı oldu. NATO kısa süre içinde, askeri bir karargaha sahip birleşik komuta yapısına kavuştu.
Dönemin tehditleri ışığında, Türkiye 1952'de NATO'ya dahil oldu.
1949-1991 yılları arasındaki Soğuk Savaş döneminde NATO'nun temel amacı Sovyetler Birliği'ni çevrelemek ve Avrupa'yı olası işgalden korumaktı.
Bu dönemde iki blok arasındaki güç dengesi, nükleer caydırıcılık üzerine kuruldu.
1989'da Berlin Duvarı'nın yıkılması ve ardından Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla NATO'nun geleceği de tartışma konusu haline geldi.
Bazı uzmanlar ittifakın varlık nedeninin ortadan kalktığını savunurken, NATO genişlemeye ve dönüşmeye devam etti.